You are here: Home > Legendy > Od Hommuli do Kumieli

Od Hommuli do Kumieli

Jednym z głównych strumieni Wysoczyzny Elbląskiej jest Kumiela (Hommel, Hummel). Jej dorzecze obejmuje powierzchnię 44 km kw.

Rzeka ma dwie odnogi. Pierwsza z nich, o długości 19 km, ma źródła w okolicy wsi Jagodnik (Behrendshagen) i stawów Ra­kowskich. Dawniej nazywano ją Behrendshagen Hommel, a po roku 1945 – po prostu Kumielą. Drugą odnogę nazywano de Hommel (Dzika Kumiela – potocznie często mówi się Dzikuska, także obec- ub Damerauer Hommel, ponieważ jej źródła znajdują się w okolicy wsi Dąbrowa Omerau). Bardziej poetycką nazwę wprowadzili w XIX w. członkowie Towarzystwa : sników Lasu Vogelsang. Było to określenie Silberbach – Srebrny Potok, przyjęte  stosowane do dziś. Ta odnoga Kumieli jest wprawdzie krótsza, liczy tylko 1 cm, za to wręcz poraża swoim mrocznym pięknem. Dolina, związana z jej nurtem, : rozległa i głęboka, usłana wielkimi głazami, ocieniona koronami starych buków.

Wzdłuż Srebrnego Potoku prowadzi jeden z ważniejszych szlaków spadzistych na Wysoczyźnie, wytyczony ponad sto lat temu.

Nazwa Kumieli wywodzi się z mitów. Hommula była nimfą, żyjącą onegdaj  w puszczy, tak jak jej druhna, legendarna wieszczka Pogezana. Stare, dawne ~ przestały być tym, czym były, kiedy najechali te ziemie rycerze w białych płaszy z czarnymi krzyżami, umarli zaś bądź odeszli w niepamięć dawni bogowie .

Wszystkim stworzeniom dużym i małym żal było tej pięknej, wysokiej dziewczyny więcej radości do mrocznych ostępów leśnych niż promienie słoneczne, z trudem przedzierające się przez konary. Wspominano jej wesołą grę na fujarkach, rwanych z bukowiny, wyścigi z danielami o poranku i wieczorne kojarzenie zakomaitych. Opowiadano, że Hommula odchodząc, pozostawiła po sobie jedną pamiątki obcięła długie warkocze i cisnęła nimi w ukochane lasy.

Comments are closed.