You are here: Home > Legendy > Obiekty sakralne w Kadynach

Obiekty sakralne w Kadynach

Trzy Krzyże usytuowano po wschodniej stronie Drogi Pięknych Wiciokór. Miejsce legendarne, związane z lokalnymi anegdotami dotyczącymi budowy klasztoru fran­ciszkańskiego. Składały się nań kapliczka z drewnianym krucyfiksem i chorągiewka wiatrów z datą 1682, obok niej stały dwie pięciometrowe kolumny z drewnianymi figurami o wysokości jednego metra, przedstawiającymi Świętego Antoniego z Dzie­ciątkiem Jezus i Świętego Franciszka z krzyżem. Kolumny ozdobione byty łacińskimi napisami wotywnymi. Dzisiaj zachowana jest tylko kapliczka i jedna z kolumn (bez rzeźby).

Kapliczka na Kaplicznej Górze wzniesiona została po ukończeniu budowy klasztoru. Wzorowana na typowych dla war­mińskiego krajobrazu kapliczkach.

Kaplica domowa z mauzoleum, zbudowana na wierzchołku wzgórza Miildriiberfi. Powstała w 1878 r. z inicjatywy Artura Birknera: pochowano tam jego rodzinę. Była to świątynia prywatna, której nie udostępniano mieszkańcom wsi. Wzniesiona w sty­lu neogotyckim z cegły licowej, niewielkiej kubatury, nakryta stromym dachem dwu­spadowym, ozdobionym blaszanymi sterczynami.

Zespół klasztorny oo. Franciszkanów usytuowany na południe od zespołu pałacowo- parkowego, na wierzchołku Klasztornej Góry, zwanej wcześniej Zamkiem. Wzno­szony od lat osiemdziesiątych XVII w. (23 sierpnia 1683 r. biskup Radziejowski wystawił pozwolenie na budowę) do roku 1749. Pierwszym obiektem w zespole była

 

drewniana kaplica loretańska, wokół której rozbudował się murowany kościół pod wezwaniem Świętego Franciszka i Świętego Antoniego Padewskiego. Kościół został wkrótce otoczony przez cmentarz. Od południa do budowli kościoła przylegał mu­rowany budynek zawierający refektarz, kuchnię, dormitorium, bibliotekę i mieszka­nie gwardiana. Ponad nimi, na piętrze, mieściły się cele mnichów, cela pokuty i kar­cer. Na granicy południowej i wschodniej założenia klasztornego wzniesione zostały drewniane zabudowania inwentarskie: stajnie, obory, spichrze i browar. Przed nimi leżało obszerne podwórze gospodarcze, na którym stała studnia z namiotowym dasz­kiem. Granicę północną i częściowo zachodnią zamykał wysoki na 6-7 stóp mur. Na północy rozpoczynał się on przy wolno stojącej, trzykondygnacyjnej dzwonnicy. Na najwyższej kondygnacji umieszczono zegar z pozłacaną tarczą i datą 1775. Piętnaście kroków od wieży stał Dom Pielgrzyma, z ośmioma izbami dla klasztornych gości. Fronty Domu Pielgrzyma, mieszkania gwardiana oraz kościoła zwrócone były na re­prezentacyjny, jednomorgowy ogród zwany Ogrodem Gwardiana. Urządzono go w stylu francuskim, wytyczając dwie krzyżujące się ścieżki pomiędzy czterema klom­bami z dywanami kwietnymi. Większy, czteromorgowy Ogród Klasztorny leżał na tyłach zespołu, od południa. Wykorzystywano go jako herbarium i warzywnik. Kilkadziesiąt kroków na wschód od klasztoru znajdował się staw hodowlany, oto­czony sadami i pastwiskami. Pomiędzy stawem a klasztorem rósł las, z wieloma po­mnikowymi bukami i dębami, które Birknerowie w XIX w. troskliwie pielęgnowali. Klasztor został skasowany na mocy decyzji władz pruskich; od lej pory jego obiekty, zwłaszcza nietrwałe (ogrody, zabudowa gospodarcza) ulegały degradacji. Bardziej wytrwałe okazały się obiekty murowane, które stopniowo zamieniały się w malownicze miny, wykorzystywane zgodnie z romantyczną modą jako miejsca spotkań i kon­certów. Przez jakiś czas swą siedzibę miała tam szkoła oraz prywatna leśniczówka Birknerów.

Od kilku lat trwa odbudowa zniszczonego terenu, prowadzona z wielkim zapałem i oddaniem przez przybyłego do Kadyn franciszkanina, ojca Leszka Składkowskiego. Na  koniec warto wspomnieć o parafialnym kościele kadyńskim, wzniesionym dla po­trzeb mieszkańców Kadyn przez cesarza. Powstał on na równinie nad zalewowej, na północny wschód od folwarku. Kamień węgielny położono 12 lipca 1913 r. Projektantem i budowniczym był radca budowlany Kickton z Berlina. Realizacja budowy  późniła się ze względu na wybuch I Wojny Światowej. Kościół ukończono w 1917r.

a uroczyście poświęcono w 1920 r. Był on w całości wykonany z produktów ka­rtuskiej cegielni i fabryki majoliki, bogato zdobiony ceramicznymi, wielobarwnymi ołtarzykami i płaskorzeźbami, posiadał eklektyczną dekorację, nałożoną, na neogo­tycką formę architektoniczną. Nazwano go Świątynią Pokoju. Kościół przetrwał II Wojnę Światową, rozebrano go z niewiadomych przyczyn w 1958 r.

Comments are closed.