You are here: Home > Legendy > Gród pruskich Pomezanów

Gród pruskich Pomezanów

Jednak zanim przyszli tu Krzyżacy, na wzgórzu tym pruscy Pomezanowie wznieśli w pierwszej połowie XI w. strażnicę, strzegącą doliny rzeki Sirgune (Dzierzgoń) i osa­dy ulokowanej nad jej brzegiem. Odsłonięta przez nas drewniana konstrukcja ściany słupowej wieży o wysokości co najmniej 7 m wskazuje na jej obserwacyjno-obronny charakter. Średnica dębowych słupów narożnych przekraczała 60 cm, a ich odkryta do tej pory długość dochodzi do 7 m. Ścianę tworzyły przymocowane na kołki dra­nice z rozszczepianych bali dębowych. Wieża ta została spalona, być może w czasie walk plemiennych między Prusami lub w pierwszym okresie podboju ziem pruskich przez rycerzy zakonnych. Na podstawie dotychczasowych badań i pozyskanego ma­teriału ruchomego nie jesteśmy w stanie zbyt wiele powiedzieć o samym grodzie ani precyzyjnie określić czasu jego zniszczenia. Sądzimy, że w toku dalszych prac wyko­paliskowych natrafimy na kolejne relikty grodu pruskiego, które umożliwią udziele­nie odpowiedzi na kilka podstawowych pytań, dotyczących jego wielkości, charakte­ru, fortyfikacji i zabudowy w ich obrębie oraz czasu trwania i znaczenia w systemie obronnym Pomezanów w XI – początkach XIII w.

Zapewne na Wzgórzu Zamkowym znaleziono w 1901 r. żelazny topór i strzemię dato­wane na przełom XII/XIII w. Znaleziska te potwierdzałyby istnienie strażnicy jeszcze w XII w. Być może na tym lub na innym wzgórzu znajdował się ośrodek kultu Prusów, z którego pochodzi kamienna rzeźba, tzw. „baba”, wykonana z czerwonego granitu, a przedstawiająca mężczyznę z mieczem u boku i rogiem do picia miodu.

Na podstawie tych danych dzisiejszy Dzierzgoń i najbliższe okolice jawią się nam jako jeden z ważnych ośrodków osadniczych plemienia Pomezanów, ulokowanych wzdłuż rzeki Dzierzgoń. Być może dlatego Krzyżacy starali się za wszelką cenę urządzić tu jeden z głównych punktów władzy zakonu w początkowych latach podboju ziem pru­skich. To w znacznym stopniu tłumaczyłoby budowę potężnego murowanego zamku, który stanowił założenie obronne trudne do zdobycia.

Comments are closed.